Roséwijn wordt gemaakt van blauwe druiven. Soms in combinatie met witte druiven. De wijn krijgt haar kleur omdat de schillen van de blauwe druiven minder lang bij het sap (de most) blijven dan bij de bereiding van rode wijn. Tijdens de traditionele vinificatie worden de druiven gekneusd en beginnen de schillen hun kleurstof aan het sap af te geven. Zodra de wijnmaker tevreden is over de tint worden de druiven voorzichtig geperst en schillen en sap van elkaar gescheiden. Daarna gaat de vergisting verder. Hoe langer de schillen en het sap contact hebben, des te donkerder wordt de kleur en des te krachtiger de smaak van de rosé. De beperkte hoeveelheid tannine in rosé maakt dat zij fris en licht is, maar toch met zekere stevigheid gedronken kan worden.
Het is doorgaans verboden om een Roséwijn te maken door rode en witte wijn te mengen. Dit geeft wellicht de kleur van Rosé, maar nimmer de fruitige, frisse fragiliteit die zo kenmerkend is voor Roséwijn. Binnen de Europese Unie mag alleen in de Champagnestreek rode wijn met witte wijn gemengd worden om er een rosé champagne van te maken.
De Provence is de grootste roséwijn producent van de wereld. Bepaalde regio's maken kwaliteit rosé’s. Tavel is een kleine AOC langs de Rhône. Hier worden merendeel kwaliteit rosé’s gemaakt. Ook uit de Anjou komt veel rose-wijn waaronder ook enkele goede. De kleur variant Vin Gris kent men o.a. in de Loirevallei en Jura.
Men spreekt bij sommige wijnen ook weleens over Vin Pelure d’Oignon. Wijn met een uienkleur.
In de Bourgognestreek kent men Oeil de Perdrix. De kleur van een patrijzenoog.
